Ik ga nogal regelmatig met de bus de stad in, en sta dan vaak op tijd bij een bushalte. Zo ook deze week er kwam een wat jonger man aan. Die vroeg aan mij van hoelang we nog moeten wachten op de bus ik zei tegen hem nog een paar minuutjes. Hij keek mij aan en gaf mij een complementje over mij oorbellen, Hierdoor raakten wij in gesprek hij was een straatmuzikant, deze verliep mooi toe we bij het onderwerp genders aankwamen. Gaf hij mij te kennen dat ik wel duidelijk met mijn uiterlijk laat merken dat ik er ook mag zijn. Deze woorden van deze man gaf mij zoveel zelf respect en trotsheid dat ik ook nu besef dat ik eindelijk ook mijn buitenkant op gelijke hoogte komt van hoe ik mijn voel en wie ik qua geaardheid ben.

Nu weet ik dat veel trans-, non-binaire-, genders zich vaak niet gehoord of begrepen voelen door de maatschappij. Nu weet ik uit eigen ervaring dat als je de goede informatiepunten weet te vinden, en een omgeving hebt die naar je wilt luisteren. Ook vaak de mensen zijn die dan samen met jou je helpen om jou weg goed te doorlopen door naar bv. C.O.C-stichting te gaan voor informatie of organisatie in jou Gemeente die weten wat jij doormaakt. Deze weg is niet altijd even makkelijk ook ik heb angstige momenten meegemaakt. Dit hoort blijkbaar ook bij de weg die je bent ingeslagen, maar ik weet nu na deze ervaring. Dat er een moment in je leven komt dat je het gevoel krijgt dat je erbij hoort en ook de maatschappij je respecteert in wie jij bent.