Er zijn wel eens van die dagen dat je totaal niet weet, het hoe en wat. Zo heb ik weer wat mee gemaakt en dat zelf bij soortgenoten, zeg maar onbegrip. Bij nu alweer 2 maanden aan de hormonen en dit merk ik wel. Wel heb ik in  mijn sociale transitie ook geleerd bij Ixta-Noa om ook naar je angst gevoel te luisteren, wil zeggen niet met je hoofd beslissingen neemt maar ook na je gevoel kijkt. Dus heb ik geleerd eerst met je zelf bezig te zijn. Dit heeft nu als gevolg dat ik veel meer nadenk. Zo kreeg ik gewoon te horen dat het onmogelijk is wat ik merk en voel van soortgenoten. Terwijl ik van cis-vrouwen te horen krijg dat ze net zo voelen. Door dit meegemaakt te hebben ben ik hier wel wat verdrietig over. En door de hormonen merk ik het wel want kan nu door de lessen die ik kreeg bij Ixta-Noa veel dieper in mijn gevoel komen. Ik raad eenieder die in transitie zit ook aan om met je angst gevoel bezig te gaan. Is wel dat ik het gevoel kreeg dat ik met een kanon ben afgeschoten van Mars naar Venus. En ja dan door dit soort opmerkingen raak ik in onbalans en verdrietig.