Even weer over mijzelf wat vertellen en dan over mijn transitie. Ben ondertussen alweer 31/2 maand aan de hormonen, Heb ondertussen al 2 keer met de psycholoog gesproken heb met haar gewoon een klik. Ook heb al met de GGZ verpleegkundige over afbouw medicatie maar hebben wij besloten dit even niet verder door te zetten. Em heb ik al een gesprek gehad met mij regie behandelaar.
Ook ben ik blij dat ik geleerd heb dat ik ook over mijn gevoel mag praten. De hormonen doen hun werk het is nu wel een hele verandering. Maar het is of ik steeds meer mij zelf wordt, wel zijn de hormonen zo met mij bezig dat er bij dagelijks leven en bij gesprekken of gebeurtenissen ik hier wel diep in de emoties schiet. Waaruit ik merk dat er ook verdriet is bij mij en dit uit ik dan in huilen, maar dat mag ook van mijn vrouwelijke vriendinnen/kennissen. Daarnaast merk ik ook verandering aan mijn lichaam zoals borstgroei heupen die gaan groeien. Maar mijn borstjes ben ik wel trots op, loop nu gewoon zonder opvulling want het is al een beetje te zien. Ook is het te merken aan de reactie van de buitenwereld ik oogt nu wat vrouwelijker. Wel heb ik de internist nog gevraagd hoe het zit want krijg van soortgenoten vaak te horen je krijgt opvliegers deze heb ik nog niet gehad. Dus vroeg ik de internist er naar zei wist mij te vertellen dat niet iedereen gelijk is en dat het per persoon verschild ook omdat ik nu in de groei zit qua pubers en mijn emoties nu veel meer kunnen opspelen dit antwoord van haar gaf mij voldoening. En wil dit graag bespreekbaar maken bij het gendercafé. Alhoewel ik graag naar Ixta-Noa ga want daar praat ik regelmatig met vrouwen of mannen over gevoelens en dat strekt mij gewoon. In wie ik nu ben geworden.