Soms zijn er dagen waarop mijn hormonen mij parten spelen. Op zulke momenten komt mijn verleden weer naar boven. In dat verleden moest ik altijd stil zijn wanneer anderen spraken, of ik moest de verstandige zijn omdat ik de middelste was. Deze ervaringen zorgen ervoor dat ik me vaak angstig en onzeker voel, en het liefste zou willen verdwijnen of verstoppen.

Het is een emotie die zich aandient, ook al wil ik die liever niet voelen. Ik merk dat ik hierin nog moet groeien, want op dit vlak ben ik nog niet echt verder gekomen. Nu mag deze emotie er zijn, al voelt dat heel nieuw voor mij. Toch biedt het mij eindelijk de mogelijkheid om te beginnen aan mijn leven zoals ik nu ben.

Een Nieuw Begin

Over angst en zelfacceptatie

Mijn gedachte is vernieuwd,

Ik mag er zijn, ook al is het nieuw voor mij.

Ben ik wie ik ben, soms voel ik tegenwind.

Angst speel hier een grote rol.

Maar ik blijf proberen, elke dag opnieuw.

Met kleine stappen vooruit, soms terug in het verleden.

De wind mag waaien, de angst mag spreken,

Want in mijn groei, mag ik leren en breken.

Zo hervind ik mezelf, met moed en geduld,

Laat ik los wat mij tegenhoudt, stil en zonder schuld.

Er is ruimte om te zijn, om te vallen en te staan,

Want wie ik ben, mag er altijd zijn.