Iedereen krijgt er wel eens mee te maken, dat een stemmetje in je zegt niet doen. Ga terug waar je veilig bent.

Maar soms is het goed om toch door te gaan hoe moeilijk dat ook is.

Samen met mijn Angst

Ik leer mijn angst te luisteren naar mijn nieuwe gevoel,

zodat ik eindelijk kan leven in wie ik ben geworden.

Maar vaak staat zij nog stil voor mij,

mijn angst, mijn oude poort.

Ze fluistert dat ik terug moet gaan,

naar wat ik ooit vertrouwde,

naar muren die mij veilig leken,

maar mij ook tegenhielden.

Toch draag ik in mijn borst een licht dat langzaam durft te groeien,

een stem die zachtjes zegt:

je hoeft niet meer te vluchten.

Ik mag bestaan met alles wat nog trilt van vroeger,

en toch vooruitgaan, stap voor stap,

de morgen tegemoet.

Want wie ik was, blijft ergens bij mij horen,

maar wie ik word, krijgt nu de ruimte in mijn hart.

En als de angst opnieuw mijn naam roept in het donker,

dan antwoord ik met adem, met vertrouwen, met geduld.

Ik ben niet langer enkel wat mij tegenhoudt,

ik ben ook moed, ik ben beweging, ik ben thuis.