Er is een moment waarop je merkt dat de wind verandert. Niet plotseling, niet met een storm, maar langzaam — zoals een temperatuur die elke dag een graa
dje daalt totdat je ineens merkt dat je trilt. Dat is wat ik voel als ik kijk naar de discussies rondom LHBTIQ± acceptatie in Nederland. We hebben decennia gebouwd aan een samenleving waarin iedereen zich vrij kon zijn. We noemden het vooruitgang. En nu, terwijl de wetgeving nog steeds op papier staat, merk ik dat de sfeer in de ruimte verandert. Dat de blikken anders vallen. Dat de woorden die we vroeger als vanzelfsprekend beschouwden, nu plotseling weer moeten worden verdedigd. Dit gedicht is mijn manier om dat gevoel vast te leggen: de frustratie van iemand die ziet dat de brug die we zo zorgvuldig hebben gebouwd, langzaam weer wordt afgebroken. Maar ook de kleine hoop dat ergens onder de oppervlakte iets blijft groeien dat niet wil luisteren naar de stilte.
maar het licht valt anders nu —
niet meer naar voren,
maar naar de grond,
waar de voetstappen liggen
van mensen die dachten
dat morgen groter was dan vandaag.
We bouwden bruggen over rivieren
die we zelf hadden uitgegraven,
noemden het vooruitgang,
noemden het winst.
Nu staan we weer aan de oever,
kijken naar de waterlijn,
en vragen ons af
of de overkant nog bestaat.
De klok tikt, maar de wijzers
schuiven langzamer, alsof de tijd
zelf vermoeid is geworden
van al die jaren
waar we hard moesten lopen
om maar net niet achter te blijven.
En toch — ergens onder de betonvloer,
onder de grijze lucht,
groeit er iets dat niet wil luisteren
naar de stilte van het verleden.
Een klein zaadje,
een flinke adem,
een stem die fluistert:
"Het is nog niet voorbij."
'Lief zijn voor jezelf is één van de allerliefste dingen'
Wees jezelf en voel de liefde van alle mensen die je waarderen om wie je in essentie bent
~ Susan Elzing
